این که می گوییم: عقل یکی از منابع احکام است معنایش این است که: همان طور که احکام مندرج در کتاب وسنت احکام خداوند است، احکامی فطعی که از عقل صادر می شود نیز در عداد احکام خداوند بوده وواجب الاتباع می باشد. این مطلب تا آن جا مورد قبول واقع شده که عالمان علم «اصول فقه» قاعده ای را به نام قاعده ملازمه ابداع کرده ومی گویند: «کُلُُّ ما حَکَمَ بِهِ العَقلُ حَکَمَ بِهِ الشَرعُ» یعنی: هر چه که عقل به آن حکم کند شرع به همان حکم می کند.